Doktor Gregory House ma kiepskie podejście do pacjentów. Najchętniej nie miałby go wcale - nie lubi rozmawiać z pacjentami i unika tego za wszelką cenę. Jest leniwy, brutalnie szczery, niegrzeczny i uzależniony od środków przeciwbólowych. Dr House jest równocześnie znakomitym, światowej klasy diagnostą. Jego niekonwencjonalne podejście, bezbłędny instynkt i potrzeba rozwiązywania najbardziej skomplikowanych zagadek medycznych sprawia, że skierowane do niego zostają przypadki, z którymi inni lekarze nie mogą sobie poradzić. Do pomocy Dr House dobrał sobie grupę młodych lekarzy: neurologa Erica Foremana, immunologa Allison Cameron i internistę Roberta Chase'a, którym potrafi zlecić tak niekonwencjonalne zadania, jak nielegalne przeszukanie domu pacjenta. Doktora House'a kochają wszystkie dziewczyny. Facet jest niby strasznym chamem, który nie respektuje żadnych zasad, ale pod grubym kitlem megalomanii i draństwa kryje się niezwykle wrażliwy człowiek. Każda myśli, że potrafiłaby go zmienić, ale prędzej Vicodin zaczną sprzedawać bez recepty, niż House przejdzie wewnętrzną metamorfozę. Poza tym, jaka byłaby zabawa z oglądania sympatycznego lekarza, który pochyla się z troską nad pacjentem? Grana przez Hugh Lauriego postać jest widowiskiem porównywalnym z zatopieniem Titanica albo bijatyką Transformersów. Na palcach jednej ręki potrafiłbym policzyć role o podobnej ekranowej intensywności. Twórcy planowali początkowo serial, w którym leczenie wyglądałoby jak rozwiązywanie zagadki kryminalnej. Na oddział diagnostyki szpitala Plinceton Plainsboro trafiają bowiem osoby z najdziwaczniejszymi przypadłościami - ich życie zależy od pomysłowości medyków oraz czasu, a ten zawsze działa na niekorzyść pacjenta. Nagle pojawił się jednak doktor Greg House i rozwalił swoją laską przemyślnie poukładane narzędzia chirurgii fabularnej. Bohater wcina środki przeciwbólowe jak cukiereczki, notorycznie oszukuje przełożoną i współpracowników, a jedynego przyjaciela traktuje zazwyczaj jak puste opakowanie po lekach. Jest również genialnym lekarzem, który niczym Sherlock Holmes (porównanie nieprzypadkowe) wynajduje sprawcę, czyli chorobę. Aż dziw bierze, że lokaje (czytaj: podwładni) wciąż kwestionują jego poczynania, zamiast przyznać, że są bandą medycznych ciemniaków.